LITOGRAFIA - ROZWÓJ LITOGRAFII

Litografia rozprzestrzeniała się w zaskakującym tempie z dwóch powodów: po pierwsze rysunek na kamieniu przygotowywało się znacznie szybciej niż w przypadku innych technik, po drugie praca podczas wykonywania matrycy była znacznie lżejsza. Mimo, iż Senefelder odkrył litografię z przeznaczeniem dla drukowania tekstów i nut, wkrótce zorientował się, że równie dobrze nadaje się ona do odbijania ilustracji.
Oczywiście nie tylko Senefelder przyczynił się do rozwoju tej techniki graficznej. Rozkwit litografii przypada na początek XIX wieku, kiedy interesowali się nią Goya, Gericault, Daumier, Gros, Charlet, Lautrec, Delacroix. Rozwój swój zawdzięcza również Duplat’owi, który wymyślił suchą igłę na kamieniu (1810), Hildebrandtowi i Didotowi, którzy niezależnie od siebie pracowali nad kolorową litografią i w końcu Engelmanowi, który udoskonalił i opatentował w 1837 roku chromolitografię (z wielu płyt), Poitevinowi - za odkrycie fotolitografii i tak aż do Amerykanina - Rubla, który wynalazł w 1904 proces offsetu (który jest kontynuacją i naturalnym rozwinięciem litografii).

Właściwie moment wynalezienia offsetu można by uznać za śmierć litografii komercyjnej. Spośród wymienionych powyżej nazwisk należy zwrócić szczególną uwagę na Engelmana. W swojej książce „Traite theoretique et pratique de la lithographie” (1840) pisze o wartości litografii jako techniki reprodukcyjnej.
Litografia na kamieniu stała się dziś techniką uprawianą przez artystów grafików (kiedyś, w pierwszej ćwiartce XX wieku, stosowano ją w przemyśle reklamowym, drukowano etykiety, plakaty, formularze itp.). Jej rozwinięciem jest offset - obecnie najpopularniejsza technika stosowana w przemyśle drukarskim.