Słownik » Karborund

Karborund (carborundum), inaczej węglik krzemu, jest związkiem otrzymywanym sztucznie w piecach elektrycznych w temperaturze 2000°C z mieszaniny węgla z krzemionką. Ma twardość porównywalną z twardościom diamentu, w związku z czym stosuje się go jako materiał szlifierski. Karborundy stosowane do szlifowania kamieni litograficznych występują w różnych grubościach. Ich oznaczenia pokrywają się z charakterystykami grubości papierów ściernych.
Karborund w litografii używany jest do ucierania kamienia. Twarde ziarna karborundu pod naciskiem kuranta (lub drugiego kamienia) zdzierają mikroskopijną warstwę kamienia litograficznego usuwając stary rysunek i nadając odpowiednie ziarno jego powierzchni. Podczas szlifowania kamienia trzeba pamiętać o równomiernym prowadzeniu kuranta - jeśli bowiem szlifowanie będzie odbywać się długo w tym samym miejscu, w kamieniu powstanie dziura, która uniemożliwi w dalszej pracy wykonanie druków o właściwej jakości. Po wyszlifowaniu kamienia powinno się sprawdzić, czy ma on idealnie poziomą powierzchnię. Można to zrobić w prosty sposób: wzdłuż (lub wpoprzek) kamienia trzeba położyć np. linijkę (coś sztywnego i prostego), a następnie spróbować przecisnąć pod spodem kawałek cienkiej kartki. Jeśli kartka nie przedostanie się w żadnym miejscu na drugą stronę linijki - kamień nie ma dziury. W przeciwnym wypadku lepiej zniwelować nierówność na tym etapie pracy, niż później borykać się z problemami podczas drukowania odbitek.

Anna Trojanowska